U bevindt zich hier:

Pieterpad

Utrechtpad

Lingepad

Twentepad

Texelpad

Scholtenpad

Hollands Kustpad

Waterliniepad

Veluwe Zwerfpad

Streekpad Nijmegen

Maarten van Rossumpad

Groene Hart Pad

Hanzestedenpad

Graafschapspad

Marskramerpad

Deltapad

Kennedymars Someren 2007

De mooiste van Nederland

Algemeen:

Startpagina

Sitemap

Links

Disclaimer

Contact

Laatste wijziging

“De mooiste van Nederland”. In het plaatsje Kuinre zijn ze er trots op dat de Weerribben, waar Kuinre dichtbij ligt gekozen is als mooiste gebied van Nederland. Als je daar gaat lopen is de wandeling dus ook de mooiste van Nederland.
Met de ruitenwissers aan op weg naar Kuinre, ’s morgens rond vijf uur, hoe wanhopig ben je dan? Het parkeerterrein oogde nog leeg maar de kantine tent was al redelijk bezet met koffiedrinkende mensen. Om half zeven vertrokken de dapperen. Nog binnen de kilometer had ik al de verkeerde afslag te pakken, iets waar ik na drie kilometer door iemand van Staatsbosbeheer op werd geattendeerd. Via een platte kar was ik om zeven uur weer terug bij de start. Een goed begin. Vanaf de rotonde volg je vrij lang het Kuinderse Bos, dat eindigt aan een doorgaande weg richting Luttelgeest. Via een ommetje door de boomgaard was de eerste stempelpost bereikt om kwart over acht, tegelijk met de eerste regendruppels. De stempelpost liet iedereen achter zich, de regen was hardnekkiger om kwijt te raken, dat duurde tot half twee. Daartussen lagen vele kilometers natte dijkjes, natte weilanden, natte fietspaden, nog meer lange, natte dijken, een natte accordeonspeler, een nat draaiorgel, een natte stempelpost en het natte gehucht Nederland. Inmiddels was ook de kaart nat, evenals het brood. Van Blankenham via Blokzijl op weg naar Kalenberg, er zijn ook mensen die gewoon uitslapen op zaterdag. In de buurt van Ossenzijl werd het droger. Vanuit Kalenberg naar Ossenzijl loopt de route dan langs de Weerribben, een fraai gezicht. In Ossenzijl was de laatste stempelpost. Omdat er een routekaart verstrekt was zonder aanduiding van kilometers was het lastig in te schatten hoe ver het nog was. Verraderlijk was in elk geval dat de kerktoren van Kuinre op ongeveer één kilometer lag. Gevoelsmatig is er eerst rond het hele dorp gelopen waarna kon worden begonnen aan de Via Tulpia, de laatste 1 ½ kilometer. Het regende inmiddels weer, hetgeen goed was voor de uitgedeelde tulpen maar minder goed nieuws voor de mensen die de 50 kilometer hadden volbracht.

Klik hier om naar de galerie te gaan.