U bevindt zich hier:

Marathon

Marathon Eindhoven

Halve marathon

Overige wedstrijden

Algemeen:

Startpagina

Sitemap

Links

Disclaimer

Contact

Laatste wijziging

De marathon.

Het klikken in oktober 2011 op de site van Isostar voor een bidon kreeg flinke gevolgen. Er bleek ook een deelname aan de marathon van Eindhoven aan vast te zitten. Maar die pastte niet zo in het schema.
In een vlaag van optimisme toch besloten om mee te doen. Op de dag van de marathon reden we naar Eindhoven. Dagteller op nul en dan kijken hoever 42 kilometer is. Een heel eind. Om stil van te worden. De marathon boezemt op de een of andere manier toch een bepaalde angst in: de afstand, de reactie van je lichaam, je mentale weerbaarheid, de pijn. Kortom, eigenlijk iets om bij stil te staan. Maar dat past dan weer niet bij een marathon. Dus stond ik samen met duizenden anderen in het startvak naast de pacer groep van 4 uur. Daar was ik bij ingedeeld omdat men, terecht, vond dat de marathon die ik 26 jaar geleden had gelopen niet representatief meer was.
Na de start rustig op weg. Dat kostte heel veel moeite. Iedere keer liep ik voor de pacer groep uit. Rond de vier kilometer heb ik dan ook besloten om in mijn eigen tempo naar de volgende groep toe te lopen (de pacer groep van 3 uur 45 minuten). Deze groep bereikte ik op het acht kilometer punt. Ondertussen gingen alle kilometerpunten in ongveer 4 minuut 50 per kilometer en voelde het goed. Drinken ging goed, de temperatuur was goed, de aanmoedigingen waren goed. Wel merkte ik dat ik iedere keer een paar meter voor de groep uitliep, dan weer wat moest inhouden. Dat voelde niet echt geweldig. Ik besloot de gok te wagen en te proberen toe te lopen naar de pacer groep die koerste op 3 uur en 30 minuten. In een gestaag tempo bereikte ik die groep bij het 21 kilometer punt. Vol goede moed begon in aan de tweede ronde. In een tempo van 12 kilometer per uur lukte het om tot 36 kilometer bij de groep te blijven. Niet elke kilometer ging nog even soepel maar met wat doorzetten lukte het wonderwel. Opvallend was dat simpele sommetjes als 42 - 25 om uit te rekenen hoeveel kilometer ik nog moest lopen veel minder goed gingen.
Rond 36 kilometer begon de groep wat uit elkaar te vallen. Een deel van de groep ging versnellen om onder de 3 uur 30 uit te komen. Ik ben daarmee mee gegaan. Bij kilometer punt 39 bereik je dan het centrum van Eindhoven. Dan wisselen stukken met en zonder publiek elkaar af, valt de vermoeidheid als een betonblok op de bovenbenen, geldt elke stoeprand als een Alpenreus, duren de kilometers veel langer en ga je twijfelen of je de finish ooit voor het donker gaat halen.
Het laatste bruggetje was een kuitenbijter van jewelste, met pijnlijke bovenbenen de brug af, nog een bocht en dan de finish kunnen zien. Van de laatste 750 meter is alleen de herinnering blijven hangen dat alles zeer deed en de ontlading op de finish. Na 26 jaar weer een marathon uitgelopen en net onder de 3 uur en 30 minuten. Niet gek, voor een trainingsloop al voelde het zeker als een echte wedstrijd.