U bevindt zich hier:

Marathon

Halve marathon

Utrecht marathon

Halve van Egmond

Groet uit Schoorl

CPC loop

Leiden marathon

Overige wedstrijden

Algemeen:

Startpagina

Sitemap

Links

Disclaimer

Contact

Laatste wijziging

Op de heenweg had ik uitgerekend dat het precies 25 jaar geleden was dat ik de City-Pier-City had gelopen. Toen nog van de binnenstad over de boulevard en weer terug. Maar dit jaar geen tijd voor nostalgisch terugblikken: het parcours voor de halve marathon was gemaakt op een wereldrecord. Dus geen winderige boulevard in Scheveningen. Maar zeker voor mij geen PR. Dat stond op 1 uur 16 en het was in de aanloop wel duidelijk dat dat zou blijven staan.

De start was op het Malieveld. Normaal gesproken is het halve wedstrijdvak ziek, ziek geweest of staat op het punt ziek te worden. Niet kunnen trainen, nog net geen krukken nodig. Maar na het startschot vindt er een wonderbaarlijke genezing plaats. Alle klachten zijn op slag verdwenen, en de klagers sprinten weg. Het zou voor Lourdes een overweging zijn een startschot in de helende sessies op te nemen.
Dit jaar was ik één van de klagers: rugklachten gehad dat daarna soepeltjes overging in griep. Dus inderdaad alleen de laatste week nog wat kunnen lopen. Het startschot bracht niet de noodzakelijk geachte genezing. De schrik was groot toen de eerste 5 in iets meer dan 23 minuten gingen en de 10 in 46 minuten. Zou het startschot dan toch ….?
Rond de 15 km (1 uur 10) ging het al wat moeizamer. De bordjes die de kilometers aangeven stonden verder uit elkaar, de verkeersdrempels leken helemaal niet meer op het platte parcours dat was beloofd. Voor het eerst tijdens een loop zag ik uit naar de waterposten in de hoop daar nog wat energie op te doen. Echter, in het Haagse kraanwater zat het dit jaar niet. Na kilometer 17 ging volkomen het licht uit: misselijk en spierpijn dwongen tot langzamer lopen. Uitstappen was geen optie omdat de kortste weg naar de finish ook de wedstrijdroute was. Stappen tellend, vertwijfelend op zoek naar kilometerpaaltjes, steeds weer ingehaald worden. De laatste vier kilometer was dit keer echt niet lopen omdat lopen zo leuk is. Afzien was het: met hoofdletters. Lopen omdat dat de enige optie is om bij de finish te komen.
Uiteindelijk komt dan de laatste bocht naar links: de weg naar het Malieveld en de laatste 600 meter (die overigens ook nog heel lang duurden). Bij de finish werden foto’s gemaakt; ik wist al voor de finish dat ik die niet wilde hebben. De tijd was nog niet eens beroerd: 1 uur 42. Maar wat een gezwoeg veroorzaakt door een klassieke fout: de hard van start en te weinig kunnen trainen, echt wel (deze keer).